In tekeningen en sculpturen onderzoekt ze daarom relaties tussen mensen, dieren en omgeving. Thema’s als rouw, onschuld, kwetsbaarheid en interdierlijk contact staan daarin centraal. Ze maakt hybride mensdieren die een appel doen op de emotie van de kijker. Daarmee bevraagt ze niet alleen de grens tussen wat menselijk en dierlijk is, maar ook hoe mensen hun gedachten en gevoelens op dieren projecteren. Wie zijn wij zonder de ander, hoe hebben we de ander, de natuurwereld nodig?  

Door de verfijnde, fragiele vormen, de kracht en kwetsbaarheid in haar werk roept ze emoties en verbondenheid op. De fragiele en toch ook sterke aard van de dieren roept vragen op.  

Karen van Dooren wil de kijker op een poëtische wijze raken en confronteren, uitdagen tot bewustwording en heroverweging.