In zijn recente schilderijen (ca. 2024) zoekt hij naar de stilte en het licht in de omgeving van Nijmegen. Elders kantelt het beeld: in de serie Paradoxaal ontstaan ruimtes die meerduidig zijn of elkaar tegenspreken.

In zijn Mindscapes, Dutch Landscapes en Colorfields blijft van het landschap slechts een essentie over: een herinnering in vorm, kleur en ritme, min of meer abstract. In de serie Colormelodies tenslotte probeert hij via een reeks verticale kleurbanen van verschillende breedte, ritme en kleurverschil weer te geven, zoals dat in muziek met toonhoogte en ritme gebeurt.

De verscheidenheid aan beelden vormt geen tegenstelling, maar een spoor van kijken, denken en voelen.
Steeds opnieuw wordt, aarzelend en onderzoekend, uit dat wat zich aandient gekozen om er vervolgens zijn stempel op te drukken.
Daarbij verkent hij graag zijpaden naar andere vormen, technieken en concepten. De verscheidenheid in de beelden door de jaren heen, maar soms ook op korte termijn, is de weerslag van hoe of wie hij is: meer een mozaïek dan een afgerond geheel.